Okuma Süresi: 1 dk

Seyir halinde radyo dinliyordum. İbrahim Tatlıses “Mutlu ol, Yeter!” diyordu. Demesi kolay da nasıl olunuyordu?

Mutluluk, insanın varlığı kadar eski bir araştırma konusu

Servet biriktirmekle kazanacağını düşünüyor insanların çoğu

Oysa gazetelerde manşet de oluyor zenginlerin hazin sonu

***

Bir ömür arıyoruz mutluluğu

Önceleri anne kokusu

Baba ocağında aile tablosu

İlk heyecanlar, okul, aşk ve çalışma tutkusu

İlk işin idealistliği ve ilk başarıların coşkusu

***

Zamanla düşüyor mutluluğun maskesi

Bir hırçın rekabet bir bitmez yarış ki sonunda yok kurdelesi

Çölde serap gibi ulaşılmaz olmuş konulan hedefleri

Hep ileride bir yerlerde mutluluk beklentisi

*** 

Kavuştuğumuzda mutluluğa güzelce dinlenecektik

Vizeler, finaller bittiğinde çılgınca eğlenecektik

Mezun olunca durmadan gezecektik

Bütün hayallerimizi ileri bir tarihe erteledik 

İşte bu yüzden mutluluk trenine hiç yetişemedik

***

Önce kendimizi düşünürsek “Mutlu oluruz” dedik

Bazen bencilliklerimizde bile öyle hissettik

Hırsa bulanmış mutluluk balonları bir bir patlayınca

Mutsuz bir yaşlılığa maalesef razı geldik

***

Ömürde sona yaklaşınca anladık sırrı

Mutlu etmekti sır: beklentisiz… hem de başkalarını 

Artık yazılmalıydı yeni bir eser mutluluk temalı

“Mutlu et, yeter!” diye de konulmalı başlığı