Nasıl bir kabullenmedir? Ortada bir sorun var ve farkına varılmış. Çözüme odaklanmak bir tarafa sorunu kucaklıyoruz. Yapacak bir şey yok mu? Proje kültürü ile yolu bir defa dahi kesişmiş bir kişi için bu kabullenişi kabullenmek pek mümkün görünmüyor.
Proje, bir sorunu ya da ihtiyacı gidermek amacıyla süre, bütçe ve kapsam dengesinde hedefe yani çözüme giden yollardaki eylemleri yerine getirmektir. Her sorunun mutlaka bir çözümü vardır. Bu çözüm belki çok zaman gerektiriyor olabilir. Çözüme ulaşmak için büyük bütçeler de gerekebilir, ama mutlaka bir çözümü vardır.
Yapacak bir şey her zaman vardır. En azından ortada duran sorunu görmezden gelmemek de bir adımdır. “Yapcak bişey yok!” denildiğinde o sorun artık bizimle birlikte yol alacak demektir. Öyle ki göz ardı edilen sorunların bir özelliği de yerinde durmamalarıdır. Üzerine gitmezseniz sürekli büyürler, yeni sorunlar üretirler.
“Yapcak bişey yok!” kabullenişinin ardında denemeler olmuş olabilir. Bütçe ve ekip eksikliği gibi engeller bu çaresizlik algısına neden olmuş olabilir. Ama sorun çözülmediyse yapacak bir şey mutlaka vardır.
Sorun gördüğümüz her anda bir projenin yakında doğabileceğini unutmamalıyız. Sorun şafak vakti gibidir ve çözümün habercisidir. Ama kişiler perdeyi kapalı tutmak istiyorsa gün doğsa ne faydası var?
Bir sorunla karşılaştığımızda önce yüzleşmeliyiz. Bu yüzleşmeyi “Sorun Analizi” tekniği ile gerçekleştirebiliriz. Ardından sırasıyla “Hedef Analizi”, “Etkileşenler Analizi”, “Strateji Analizi” gibi tekniklerle sorundan çözüme yolculuğa devam edebiliriz. Bu sürecin sonunda süresi, bütçesi ve kapsamı belirlenmiş ve hedefe odaklanmış bir proje bizi bekliyor olacak.
Bir sorunla karşılaştığımızda en azından yok saymayalım. Soruna da saygı duyalım ve varlığını kabul edelim. “Yapcak bişey yok!” demeden önce 5 saniye durup “Neden?” ile başlamayı deneyebiliriz.
Çocukları gözlemliyorum. En çok kullandıkları soru kalıbının “Neden?” olduğunu görüyorum.. Ben de aynı soru ile devam etmek istiyorum. Neden bu kabulleniş? “Yapcak bişey yok mu gerçekten?