Çocuklar yaklaşık iki buçuk yaşına geldiklerinde, birdenbire her şeyi sorgulamaya başlarlar.
“Neden gökyüzü mavi?”
“Neden kedi miyavlar?”
“Neden ben buradayım?”
Sorular birikir, cevaplar yetmez, ama öğrenme arzusu hiç durmaz. O yaşta başlar insanın dünyayı anlamlandırma çabası. Küçücük bir ağızdan çıkan “neden” sorusu, aslında büyümenin, öğrenmenin ve düşünmenin ilk adımıdır.
Ancak yıllar geçtikçe bu sorular azalır.
Çünkü ya kimse cevaplamamıştır…
Ya da artık kimse dinlemiyordur.
Zamanla “neden?” sorusu yerini “öyle işte” cevabına bırakır.
Merak yerine kabulleniş geçer.
“Vardır bir sebebi” deriz ve hayatın akışına bırakırız kendimizi.
İşte tam da o anda yavaşlar öğrenme.
Sorgulama kaslarımız tembelleşir.
Yeni bilgilerle kurduğumuz bağlar zayıflar.
Ve farkında olmadan, başkalarının bizim adımıza çizdiği hayat rotasında ilerlemeye başlarız.
Oysa öğrenmek, insanı diri tutar.
Merak etmek, yaşadığını hissettirir.
Basit bir gözlemle başlar her şey.
Mesela, sıvı yapıştırıcının plastik tüpün içinde neden donmadığını hiç merak ettin mi?
Çoğumuzun cevabı aynı:
“Yapıştırır geçerim, beni ilgilendirmez.”
Ama işte o noktada bir şeyleri kaçırıyoruz.
Her şeyi bilmek zorunda değiliz belki…
Ama en azından anlamaya çalışmak, insan olmanın bir parçası değil mi?
Hayatla ilgili daha büyük sorular da var üstelik:
Neden bu dünyaya geldim?
Neden belli bir ömür yaşayıp öleceğim?
Neden insanlar bencilleşiyor?
Neden savaşlar hiç durmuyor?
Neden zenginle fakir arasındaki uçurum giderek büyüyor?
Ve sadece “neden” değil…
Nasıl, ne zaman, kim, nerede gibi sorularla düşünmeye başladığımızda,
Kendi yolumuzu kendimiz çizebiliriz.
Aksi halde, sorgulamadan yaşadığımız bir hayatın ne kadarı gerçekten bize aittir?
Ben, hayatıma sahip çıkmaya çalışıyorum.
Elbette her şeyi kontrol edemem.
Ama en azından sorgulamaya devam ediyorum.
Çünkü öğrenmeyi seviyorum.
Çünkü sorgusuz sualsiz kabullenmek, benim tabiatımda yok.
Bu hayattan göçerken hoş bir seda bırakma niyetindeyim.
O nedenle daha çok işim var.
Hayallerim var, hedeflerim var.
Ve bunlara ulaşacağıma inanıyorum.
Çünkü…
Benim bitmez tükenmez nedenlerim var.