Öğrenmenin Sonu Yok
Bana göre bir işletmenin en iyi tedarikçileri çalışanlarıdır.
Nasıl yani? Çalışanlar tedarikçi olur mu hiç? Tedarikçi dediğimiz, işletmenin ihtiyaç duyduğu malzemeleri veya hizmetleri dışarıdan sağlayan paydaş değil midir? Çalışanlar ise işletmenin insan kaynağıdır. Bu ikisi birbirinden farklı şeyler değil midir?
Bir işletmede değişmesini istediğimiz davranışlar yıllardır tekrarlanıyorsa, yalnızca çalışanlardan değişmelerini beklemek ne kadar gerçekçidir? Hangi davranışları ödüllendiriyoruz? Hangilerine sessiz kalıyoruz? Yeni çalışanlar bizden ne öğreniyor? Bugün eleştirdiğimiz yönetim anlayışının yarınki temsilcilerini, farkında olmadan biz mi yetiştiriyoruz?
Genç bir adayla iş görüşmesindeyiz. Mülakatın bir aşamasında dil becerisi gündeme geldi. Özgeçmişinde yalnızca İngilizce yazıyordu. İnsan kaynakları yetkilimiz, alışkanlık gereği yine de “Kaç dil biliyorsunuz?” diye soruverdi.
Bir gün dedem telefonun yanındaki kolu çevirdi. Karşısına santral binasından bir görevli çıktı. Ona bir numara verdi ve “Bana bağla.” dedi. Sonradan bu santrali de gördüm. İki kutu vardı. İçi kablolarla dolu, bir bulmaca gibiydi. Ben bu kutuları incelerken santralde telefon sesi duyuldu. Görevli ahizeyi kaldırdı.
Önceki yazılarımı okuyanlar artık bu tür çıkışlarıma şaşırmıyordur sanırım. Çok fazla bakılmayan yerlere bakmamız gerektiğini düşünüyorum. Şimdi farklı bir açıdan bakalım.
Kontrol elbette kötü değildir. Kaliteyi korumak, riskleri azaltmak, standartları yükseltmek ve süreçlerin doğru işlemesini sağlamak için kontrol mekanizmalarına ihtiyaç vardır. Kontrol güvene mani değildir. Hatta doğru tasarlanmış kontrol mekanizmaları güveni destekleyebilir. Sorun, kontrolün bir yönetim aracından çıkıp yönetimin kendisi hâline gelmesidir.
Toprak çoğu zaman yalnızca bir besin kaynağı değil, aynı zamanda bir tutunma yeridir. Bunun en ilginç örneklerinden biri Tillandsia’dır.
Bir işletmede görevler tiyatrodaki roller gibi net olsa… Herkes görevini sahneye çıkacakmış gibi ciddiyetle yürütse…
Son yıllarda neredeyse hepimizin kulağına aynı tavsiye fısıldanıyor: “Konfor alanından çıkmalısın.”
Bu cümleyi duyanların çoğu nezaketen başını sallıyor: “Haklısın, çıkmalıyım.” Ama samimi olalım; kafamızdaki karışıklık pek de dağılmıyor.
• Öğrenen organizasyon nedir, neden bu kadar önemli?• Öğrenmenin önündeki görünmeyen engeller neler?• Öğrenme engellerini nasıl aşabiliriz?• Zihinsel modeller bizi nasıl yanıltıyor?• Neden her kurum öğrenen organizasyon olmalı?• Bu dönüşüm için nasıl bir kurum kültürü gerekir?• Nereden başlamalı, ilk adım ne olmalı?
