Yapay Zekâ Çağında Yönetici Yetkinliği Olmayan Yöneticilerin Sonu mu Geliyor?
Nasıl yönetici olunuyor?
Yöneticilerin yetkinliğine odaklanıyor muyuz?
Peki, yöneticileri kim yönetecek?
Kategori: Yazılarım
“Yetişkin eğitimlerinin gerçekten faydası var mı?”
“İki saatlik bir iletişim eğitimiyle insan değişir mi?”
Ve en tehlikeli çocukluk biçimlerinden biri de patronluk koltuğunda yaşanan çocukluktur.
Seri üretimde ortaya çıkan gelişmeler sonucunda daha hızlı ve çok sayıda ürün kullanıcısıyla buluştu. Ölçek ekonomisinden yararlanma hedefi üretim sayılarını artırdı. Ancak bu artış, zaman içinde önemli bir zihinsel dönüşümü de beraberinde getirdi: “dayanıklılık” beklentisi “tasarım”a yerini bıraktı.
Bir işletmede görevler tiyatrodaki roller gibi net olsa… Herkes görevini sahneye çıkacakmış gibi ciddiyetle yürütse…
Toplantı odasında beyaz tahtanın karşısında hararetli bir tartışma yaşanıyordu.
“Fikrim Yok” yanıtlarının ortalama yerine yükselerek bir ‘gökdelen’ eğrisi oluşturduğunu görüyoruz. Bu, çocuklarımızın karar alma konusunda zorlandığını, karar alma sorumluluğunu başkalarına bırakmayı tercih ettiğini gösteriyor. İnsanı özgürleştiren en önemli kazanımlardan biri olan karar alma hakkını başkalarına bırakmak, en nihayetinde bireylerin özgün kimliklerini ve yaşam kalitelerini zayıflatır.
Günlük hayatta kurduğumuz cümlelerin yüzde kaçı soru cümlesi? Merakımızı, araştırma tutkumuzu kaybediyor muyuz? Sorduğumuz soruların içeriği neyle ilgili: magazinle, başkalarının hayatlarıyla mı; yoksa daha iyi bir gelecek, gelişim ve anlam arayışıyla mı?
Son yıllarda neredeyse hepimizin kulağına aynı tavsiye fısıldanıyor: “Konfor alanından çıkmalısın.”
Bu cümleyi duyanların çoğu nezaketen başını sallıyor: “Haklısın, çıkmalıyım.” Ama samimi olalım; kafamızdaki karışıklık pek de dağılmıyor.
Dayanamadım, ruhum daraldı. Derin bir nefes aldım ve haykırdım: “Ne demek ‘umut yok’!”